Groningen, mijn stoere stad

20150714_212513

 

nachtelijke stemmen gonzen

als zacht vernis over de daken

duizenden fluisterende sluimeringen

aaien zijig langs mijn gezicht

 

fietsend door broeierige straten

maakt mijn stoere stad zich op

waakt over een daverende schaterlach

nieuwe, verlegen, bijna aanrakingen

 

een meeuw scheert rakelings langs

mijn luchtige hoofd, een schreeuw

wat een genot, mijn trouwe stad

ik vang een blik, een gulle glimp

 

een groet van echt gemeend

de wind blaast zijn stem onzichtbaar

in de zwoele stadse avondgloed en

het beeld spreidt zich uit als inkt