Over verwondering en rimpels

Ze stapte voorzichtig uit de auto; bloedmooi en lang zwart haar tot op haar billen. In haar handen een bord met daarop gesorteerde kleine gekleurde hapjes; doorzichtig folie er strak overheen. Ze wankelde even op haar enorme hakken, maar herstelde zich. Trok aan de achterkant even haar rok naar beneden. Nog steeds het bord vastberaden in haar ene hand….

Ik sloeg dit tafereel gade vanuit mijn raam. Tegenover mij ligt ‘De Ark’, een kerk met heuse kerkklok maar in een modern laagbouw jasje gestoken. De bar mitswa gaat bijna beginnen, aan het aantal joodse keppeltjes te zien. Verwonderd keek ik naar het aantal familieleden dat achter elkaar uit de Twingo stapte. Allen met een schaal lekkers in de hand.

Een ongewoon moment in de veiligheid van de laatste jaren

Al die tijd schuifelde een zeker meer dan honderdjarig echtpaar langs; kromgetrokken en elkaar ondersteunend. De familie en de oudjes groetten elkaar bij het langs lopen. Dan trekt de hooggehakte schone een stukje folie van het bord en houdt de oudjes de lekkernijen voor. Neem maar, vertelt haar houding. Het echtpaar stopt. Ze kijken elkaar aan en dan weer terug naar het bord. Ze twijfelen. Een ongewoon moment in de veiligheid van de laatste jaren.

De uitnodigende dame snapt het en doet een stapje dichterbij. Ik zie haar wijzen naar de hapjes. Ze legt geduldig uit wat er in de hapjes zit, denk ik. Dan worden de gerimpelde gezichten zacht en er verschijnt een ontwapenende lach. Ze steken een trillende hand uit en pakken een hapje. Zetten het aan hun mond en proeven. Hun houding verraadt verrukking. Ze zetten hun pas voorwaarts, genietend van deze buitenlandse gelukzaligheid. Kijken nog een keer om en zwaaien. Verwondering is vandaag hun credo. Verbroedering de mijne.

Ik ben ontroerd. Kan de vredelievende kant van de hele wereld niet de angstige kant een zelfgebakken lekkernij voorhouden? Gewoon, alleen maar uit liefde? Zou de angstige dan ontdooien? Omdat hij dat sprankje liefde heeft herkend en dat duizendmaal liever wil voelen dan angst?

 

 

 

 

Gepubliceerd door

Marian

Ik luister graag naar de stilte. Wars van mode, merken en meelopen. Extreem dierenliefhebber. Vegetarisch. Yoga. Schrijven. Lezen. Reizen. Pionier. Inspirator. Mindfulness. Idealist. Ik vind niets vanzelfsprekend. Pas niet in het plaatje van de gewenste maatschappij. Trek graag mijn eigen plan, daarbij de kudde ontwijkend. Ik ben graag samen, maar heb alleenzijn nodig om alle ideeën een plaats te kunnen geven. Ik adem liever uit dan in. Ben altijd onderweg, soms in mijn hoofd, op zoek naar innerlijk avontuur. Soms fysiek, op weg naar nieuwe ervaringen en herinneringen. Inspiratie is mijn leven, reizen mijn thuiskomen. Mijn veiligheid is het onbekende. Ben altijd op zoek naar schoonheid. "A mind forever voyaging through strange seas of thought... Alone". Newton

Geef een reactie