Niets te doen is alles te zijn

Op dik twee uur met de veerboot vanaf Madeira ligt het eilandje Porto Santo. Hier is niets te doen. Er is één supermarkt en er zijn een paar terrasjes die pas open gaan wanneer de uitbater er zelf zin in heeft. Je hoeft geen Café Latte te bestellen, die hebben ze niet. Hooguit een café com leite. Koffie met een kwak melk.

Porto Santo heeft niets, het eiland vraagt je te Zijn. Het biedt haar zee aan om te reflecteren, het strand om je blote voeten te kussen en de duinen om te mijmeren. Haar weidsheid voor een bredere blik. De nachten om te dromen en de sterren te zien vallen.


Het grimmige eiland heeft gestreepte rotsformaties die de woeste zee metershoog doen kolken in hun baaien. Waar je ademloos kunt kijken naar de immer bewegende speling der natuur. In spelonken en uitgestrekte velden groeien de prachtigste bloemen, zomaar. Als je er dichtbij komt, dan zie je tientallen hommels en bijen hier hun nectar halen: hun eigen zoete supermarkt.
Ga je er even naast liggen, in het gras, dan waan je je één van hen. Hommelconversaties, de wind die zich er mee bemoeit en het ruisen van de struiken. Snuif de geur van nectar, magnolia en laurier door elkaar: de zachte verleiding. De bloemkleuren doen bijna pijn aan je ogen, zo fel zijn ze soms. Nooit meer te vergeten momenten.

Er is zo veel te zien op Porto Santo. Als je maar kijkt. Zolang je niet extern vermaakt hoeft te worden, krijgt je innerlijke wereld pas vakantie. Die komt tot rust wanneer jij je zetelt in het zand en uren staart naar de wonderen die onafgebroken voorbij stromen. Je niet meer bezig bent met toen, of met dan.

Eb trekt zich terug, gaat in zijn cocon en hoeft er even niet te zijn. Eb is als contemplatie: stil worden, zacht zijn, de gedachten bijna onzichtbaar weg laten stromen en ze stilletjes teruggeven aan moeder Aarde.
Bij vloed welven de golven, gevuld met nieuwe energie, ideeën en inspiratie. Daar waar eb gezorgd heeft voor ruimte om het nieuwe te ontdekken, rolt vloed dit in hoorbare golven uit, de buitenwereld in. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Zij verdienen allebei evenveel aandacht. Een immer deinende vloedgolf zorgt voor een stressvol teveel aan doen. Met als gevolg een chronisch tekort aan zijn, dat onhoorbaar schreeuwt om aandacht. Gezien worden.

Urenlang kan ik turen naar de golven. Als in trance schommel ik in een soort tussengebied, alleen maar in het nu. Hier. Flarden gedachten vervagen en ik word steeds meer één met de oorsprong. Met waar we vandaan komen. En heb niets meer nodig dan dit. Het leven.

Niets te doen is alles te zijn. Dit eilandje midden in de Atlantische Oceaan daagt je uit. De boot brengt je wel.

Gepubliceerd door

Marian

Ik luister graag naar de stilte. Wars van mode, merken en meelopen. Extreem dierenliefhebber. Vegetarisch. Yoga. Schrijven. Lezen. Reizen. Pionier. Inspirator. Mindfulness. Idealist. Ik vind niets vanzelfsprekend. Pas niet in het plaatje van de gewenste maatschappij. Trek graag mijn eigen plan, daarbij de kudde ontwijkend. Ik ben graag samen, maar heb alleenzijn nodig om alle ideeën een plaats te kunnen geven. Ik adem liever uit dan in. Ben altijd onderweg, soms in mijn hoofd, op zoek naar innerlijk avontuur. Soms fysiek, op weg naar nieuwe ervaringen en herinneringen. Inspiratie is mijn leven, reizen mijn thuiskomen. Mijn veiligheid is het onbekende. Ben altijd op zoek naar schoonheid. "A mind forever voyaging through strange seas of thought... Alone". Newton