De eerste week Lissabon loutert, streelt en voedt mij en mijn boek.

Gisteravond laat dwaalde ik door krioelstraatjes van Alfama, een van de oudste wijken. De avondlucht was zacht en de sfeer als een sprookje met tintelende lichtjes, kerstversiering en de geur van de zee. Het was stil, donker en na elke bocht voltooide zich een nieuw schouwspel. De straatjes worden op deze avonduren in het bezit genomen door het poezenrijk en de honden doen ook nog een laatste ronde; stoïcijns neuzen ze het nieuws van de dag, routineus een poot omhoog hier en daar. Alle dieren zijn even vriendelijk en in voor een aai. Overal staan bakjes met brokjes en water langs de kant, aan dierenliefde geen gebrek.

Deze combinatie van zachtheid in alle opzichten doet mij af en toe wankelen van geluk. Ik weet niet waar ik ben, geen flauw idee waar ik naar toe ga, wat ik tegenkom en wie in deze nauwe steegjes. Mijn hart bonkt van vreugde, alles is nieuw. Het onbekende geeft mij onzichtbare vleugels; ik wil de weg niet weten. Laat deze momenten eeuwig duren, ik hoef niet ergens uit te komen. Ik heb geen doel. Ik ben. Hier in het oudste hart van Lissabon met een flard Fado die af en toe mijn oren kust. Als uitzicht tussen de huizen door de bewegende lichtpuntjes op de zee. Een deinende ansichtkaart in de verte. De geur van verse was en gebakken vis wisselen elkaar af; een vreemde inkijk van het intieme leven dat hier zich zo dicht op de huid afspeelt. Af en toe schuifelt een inwoner langs de huizen.

De eerste week Lissabon. Een week van afkicken, onderzoeken, uitrusten en leegmaken. Aanpassen aan de snelheid. Want Lissabon bestaat alleen maar uit straten die óf erg steil naar beneden lopen, óf bijna loodrecht omhoog. Ik ben ontzettend blij met mijn wandelboots en de kuiten zijn inmiddels van staal. Maar alles moet op een laag pitje, anders haal je boven niet of je rolt naar beneden. Een lesje onthaasten.

 

Inspiratie opsnuiven en de lokale geneugten proeven. Er schuilen eeuwenoude verhalen achter sommige van deze lekkernijen, zoals de Ginginha: de bessenlikeur die je uit een chocoladeglaasje drinkt. Of de Pasteís de Nata: de knapperige pasteitjes met een soort custard-room. Allebei zó lekker en uiteraard volgens geheim recept.

Voor mijn boek zal ik deze oude verhalen uitpluizen en vervlechten in de verhaallijn. Evenals de Saudade, die niet vertaald kan worden, maar een mengeling is van weemoed en melancholie. Misschien wel ergens heimwee naar hebben; naar dat wat geweest is en waarvan je weet dat het nooit meer terug komt. Een allesomvattend onderdeel van de Fado.

Misschien wordt de Saudade wel het hoofdingrediënt van mijn boek: wat is melancholie, wat is weemoed, wat is heimwee? Wie weet. Deze ontdekkingstocht is zo ontzettend leuk. Alles staat open, alles kan veranderen, er is nog geen enkele uitkomst.

Wie zeker een groot onderdeel wordt in mijn boek is de dichter Fernando Pessoa. Lissabon ademt deze schrijver, de grote held van het volk. Je ziet hem overal in de stad. Ik verslind zijn uitspraken en in alles wat hij schrijft schemert zijn eenzaamheid, zijn verwondering over het leven. Sommige uitspraken raken mij vol in het hart. Nachtenlang lees ik in ‘Het boek der rusteloosheid.’ Toch ook weer die melancholie. Misschien stroomt er toch iets van Zuid-Europees bloed.

‘Alles vervliegt voor me. Mijn hele leven, mijn herinneringen, mijn verbeelding en haar inhoud, mijn persoonlijkheid, alles vervliegt voor me. Voortdurend voel ik dat ik een ander ben geweest, dat ik als een ander heb gevoeld, dat ik als een ander heb gedacht. Hetgeen ik bijwoon is een schouwspel met een ander decor. En hetgeen ik bijwoon ben ik.”  -Fernando Pessoa –

In de ochtenden ben ik aan het werk, in de middag dwaal ik door de stad en zoek de plekken waar geen toeristen komen. Vooral de zon loutert. De stralen op mijn huid doen mijn cellen herstellen. Het geschreeuw van de meeuwen aan de kustlijn, het opsnuiven van de zilt en wanneer ik mij omdraai, de open armen van de stokoude gebouwen. Tijd is er niet meer, ik leef volledig op mijn biologische klok en pas me aan het Portugese ritme aan. Het zit al een beetje in mijn aderen, merk ik. Ik zou er wel aan kunnen wennen. Een klimaat naar mijn hart.

 

 

 

 

Gepubliceerd door

Marian

Ik luister graag naar de stilte. Wars van mode, merken en meelopen. Extreem dierenliefhebber. Vegetarisch. Yoga. Schrijven. Lezen. Reizen. Pionier. Inspirator. Mindfulness. Idealist. Ik vind niets vanzelfsprekend. Pas niet in het plaatje van de gewenste maatschappij. Trek graag mijn eigen plan, daarbij de kudde ontwijkend. Ik ben graag samen, maar heb alleenzijn nodig om alle ideeën een plaats te kunnen geven. Ik adem liever uit dan in. Ben altijd onderweg, soms in mijn hoofd, op zoek naar innerlijk avontuur. Soms fysiek, op weg naar nieuwe ervaringen en herinneringen. Inspiratie is mijn leven, reizen mijn thuiskomen. Mijn veiligheid is het onbekende. Ben altijd op zoek naar schoonheid. "A mind forever voyaging through strange seas of thought... Alone". Newton