2017. Dood, afscheid, vriendschap en de liefde. Een ode.

Vandaag precies drie maanden geleden overleed mijn moeder. En ja, het leven gaat door. Voor iedereen om me heen. Ook voor mij, maar dat is meer een gespleten doorgaan. Een deel wil niet mee met de onbelangrijkheid van het leven, met geld moeten verdienen en de eeuwige boodschappen doen. Dat deel wil wezenloos voor zich uit staren, troostchocola eten en barsten van zelfmedelijden.

Met alle rituelen die ik dit afgelopen half jaar zo pijnlijk in de ogen keek -het besef dat dit alleen nog harts-herinneringen zijn- heb ik de vanzelfsprekendheid der dingen begraven, zo ongeveer naast mijn moeder (en vader, zij liggen nu samen in een graf. Ik heb een kerstboompje geplant, hun eerste kerst weer samen, na 33 jaar).

Alle dingen die ik met mijn vrienden doe zijn nooit doodgewoon. Ik ben me zo bewust hoeveel liefde er zit in een thee-met-veel-chocola-erbij samenzijn met mijn vriendin. Ooit was ik bij de begrafenis van haar vader, waar we een prachtig ritueel met ballonnen deden, nu was zij op mijn moeders begrafenis en waakte onzichtbaar over mij.

De honderden berichtjes die ik haar stuurde met al mijn verdriet, machteloosheid en woede tijdens het langdurige ziekte- en sterfproces van mijn moeder. Zij begreep. Luisterde. Voelde mee. Altijd een lief woord op precies het goede moment. Troost in mijn telefoon. Gedeelde pijn verlicht en geeft er iets prachtigs voor terug: het geluk van onvoorwaardelijk vriendschap als extra bloedlijn. De paar vrienden en vriendinnen die ik heb, zijn mijn familie.

De andere vriendin die net 300 kilometer richting westen was gereden. Ik belde haar in de rouwperiode en het eerste wat ze riep toen ze opnam was: ‘Ik draai nu mijn auto om als je me nodig hebt, ik ben over een paar uur bij je.’ Rijkdom. Ook zij stond aan het graf van mijn moeder, terwijl ze haar vader een half jaar geleden verloor. Gedeeld verdriet.

Troost in de vergetelheid

Warme berichtjes kreeg ik na haar dood, uit de meest onverwachte hoeken. Ik werd omringd door troostende woorden, de liefste kaartjes en hartverwarmende berichtjes. Maar dat ebt logischerwijs weg en voor de meesten is het al weer lang vergeten. De wees of halfwees die het ook heeft meegemaakt, snapt het ook. En vraagt nog steeds hoe het nu met me gaat. Kent het nog zo broze laagje van eigen verdriet.

Mijn vrienden weten wel beter. Zij zien de kwetsbaarheid schemeren, de weggeslikte tranen, de te fragiele beschermlaag. Zij weten dat elk hard woord -in welke context dan ook- tien keer harder binnen komt dan normaal, alsof ik een voodoopop ben. Zij dragen mij nog steeds, elke dag. Lieve woordjes, herinneringen delen en mij in mijn wattige toestand laten verkeren: boos, verdrietig, wanhopig, troosteloos, op. Het mag er allemaal zijn.

Echte vriendschap is pure rijkdom. Vind het nooit vanzelfsprekend, wees je zo bewust van het feit dat zij er altijd voor jou zijn, dat ze je uit het slijk halen, onder je bed vandaan sleuren en je meenemen naar het foutste feest aller tijden, alleen om jouw zinnen te verzetten.

Het afgelopen jaar laat ik graag achter me. Het was een jaar van veelvuldig afscheid (moeten) nemen. Afscheid van onzuiverheid, belemmeringen, mensen, onrechtvaardigheid. En van mijn moeder. Een pijnlijk jaar.

En steeds waren mijn vriend(inn)en daar. Alles deden ze om mij uit het verzengende verdriet te trekken. Net zo lang op me ingepraat tot ik mijn in één klap weggemepte eigenwaarde enigszins teruggevonden had nadat het onrecht zich als een stel krioelende wormen onder mijn huid nestelde. Mijn grote liefde die mijn pijn over wilde nemen. Die vecht en brult tegen onrechtvaardigheid.

De lieverds die mij op handen dragen wanneer mijn boek –mijn kind- wordt geboren. Die beretrots zijn en dat zo laten blijken. Zij sporen mij aan. Zij geven mij zelfvertrouwen. Zij horen bij mij. Zij zijn een deel van mijn leven geworden.

Vriendschap is geen illusie.

Wat heb je in het leven, als het er echt op aan komt, meer nodig dan dit? Hier gaat het leven om, wat mij betreft. Geld is best koud en weet niet te omarmen. Echte vriendschap, ware liefde. Neem het nooit voor lief, maar heb het lief. Koester. Omarm. Geef.

Het jaar van de vriendschap wordt 2018, wat mij betreft. En van hopelijk niet zo veel afscheid hoeven nemen. Net als in mijn boek eindig ik wederom met de letterlijk in mijn huid gekerfde tekst, opdat ik blijf herinneren en nooit zal vergeten: ‘diligo ergo sum.’

Ik heb lief dus ik ben.

 

 

 

 

 

 

 

 

Gepubliceerd door

Marian

Ik luister graag naar de stilte. Wars van mode, merken en meelopen. Extreem dierenliefhebber. Vegetarisch. Yoga. Schrijven. Lezen. Reizen. Pionier. Inspirator. Mindfulness. Idealist. Ik vind niets vanzelfsprekend. Pas niet in het plaatje van de gewenste maatschappij. Trek graag mijn eigen plan, daarbij de kudde ontwijkend. Ik ben graag samen, maar heb alleenzijn nodig om alle ideeën een plaats te kunnen geven. Ik adem liever uit dan in. Ben altijd onderweg, soms in mijn hoofd, op zoek naar innerlijk avontuur. Soms fysiek, op weg naar nieuwe ervaringen en herinneringen. Inspiratie is mijn leven, reizen mijn thuiskomen. Mijn veiligheid is het onbekende. Ben altijd op zoek naar schoonheid. "A mind forever voyaging through strange seas of thought... Alone". Newton