Poes Kees

Niets rustgevender dan een wandeling langs geluidloze graven. Op loopafstand van mijn huis ligt het Rooms Katholieke Kerkhof. Plechtige namen gebikt in grijzig steen. Deze middag benevelt een waterige zon het licht boven de schots en scheef gegroeide grafstenen. Treurwilgen op willekeurige plekken, waar de doden met mazzel onder de hangende takken eeuwig troost genieten. Er heerst een magische herfststilte. Zelfs de vogels lijken hun adem even in te houden.

Een droevig gebeiteld afscheid

Inspirerend, zo’n kerkhof. Wandelen langs psalmen en heilige teksten. Prachtige rooms-katholieke voornamen, een droevig gebeiteld afscheid. Veel families zijn hier, na korte of lange tijd uit elkaar te zijn gerukt, herenigd. Ik stop bij een familiegraf. Wat zou er gebeurd zijn, dat deze geliefde zich vijf maanden later bij haar echtgenoot voegt?

Op dit kerkhof liggen nog wat verloren familieleden van ver, die ik probeer op te zoeken. Dat is niet eenvoudig. Ook omdat ik uit respect niet over de buiken der zielen probeer te walsen. Rust zacht moet gekoesterd.

Bij het hek aangekomen zie ik een slingerend paadje dat achter het kerkhof verdwijnt. Ik wandel het bospaadje in dat leidt naar de aangrenzende vijver, waar een eenden-familie mij luid scheldend onthaalt. Hun broodnodige zondagsrust compleet verstoord.

Een starend kikkertje

Bij een kleine open plek in het bos staat een piepklein emmertje op de grond, gevuld met herfstbladeren. Daarnaast een smoezelig tasje gevuld met aarde en een glaasje met daarin een vergaan waxinelichtje. Ik loop er naar toe en zie een bordje, op 10 cm hoogte. Ik buk en plots springt er een kikkertje uit het emmertje. Het blijft stokstijf zitten en staart mij aan.

Van het kikkertje kijk ik naar het bordje en lees dat in 2003 deze dame hier is uitgestrooid. Zij is elders in het land overleden, maar in Groningen geboren. Op deze plek wilde ze herenigd worden met moeder aarde. Op mijn hurken blijf ik even kijken naar dit ontroerende tafereel. Tien verschillende verhalen komen op. Alleen zij kent het echte. En die heeft ze meegenomen.

Als ik terug loop, zie ik vlak boven de grond een in elkaar geflanst kruisje, het lijkt op een brievenbus. Weer buk ik en lees op een wit geplakt papiertje twee woorden in de meest nuchtere letters: poes kees.

Het kerkhofbezoek werd een wandeling door het rijke leven der doden. Van statige gedenkplaatsen met brocante voornamen tot een aluminium plaatje met plakletters. Het gedenken der doden blijft waarachtig, hoe dan ook.

Gepubliceerd door

Marian

Ik luister graag naar de stilte. Wars van mode, merken en meelopen. Extreem dierenliefhebber. Vegetarisch. Yoga. Schrijven. Lezen. Reizen. Pionier. Inspirator. Mindfulness. Idealist. Ik vind niets vanzelfsprekend. Pas niet in het plaatje van de gewenste maatschappij. Trek graag mijn eigen plan, daarbij de kudde ontwijkend. Ik ben graag samen, maar heb alleenzijn nodig om alle ideeën een plaats te kunnen geven. Ik adem liever uit dan in. Ben altijd onderweg, soms in mijn hoofd, op zoek naar innerlijk avontuur. Soms fysiek, op weg naar nieuwe ervaringen en herinneringen. Inspiratie is mijn leven, reizen mijn thuiskomen. Mijn veiligheid is het onbekende. Ben altijd op zoek naar schoonheid. "A mind forever voyaging through strange seas of thought... Alone". Newton