Non verbaal. Mijn dagen in het klooster.

Vijf uur in de ochtend

Voorzichtig luidt de kerkklok, alsof ze zich excuseert. Het voelt alsof ik in de klok zelf slaap, zo dichtbij en loeihard klinkt het geluid. Klokslag vijf uur in de ochtend. Klaarwakker. Flarden gedachten. Ze schreeuwen om geschreven te worden. Het lijdzame leven van een schrijver. Ik geef er aan toe, wetende dat ik toch niet meer kan slapen. De inspiratie moet verwoord.

En dus zit ik rechtop in het bed mijn gedachten weg te schrijven. Op de laptop, twee warme wollen dekens om mij heen gewikkeld. Het is behaaglijk. Ik voel me licht, gedragen. De heilige energie in dit klooster heeft mij verwelkomd…

Weelde

Na drie uur rijden kwam ik gisteren aan in Weelde, net over de grens in Belgie. De naam. Een sprookjesachtige nevel hing over het landgoed. Het enige geluid was het knisperen onder de banden van mijn auto. Een parkachtige omgeving met hangende treurwilgen en stille bankjes rondom het statige klooster, ooit een weeshuis en daarvoor een rusthuis geweest. De karmelieten zusters hebben hun plek gevonden. Hier is de rust waar zij eeuwig naar op zoek zijn. Dichter bij God. Als ik binnen stap heerst er een plechtige sereniteit. Het ruikt er naar warm eten.

 Mijn cel is daadwerkelijk een cel, de nonnen noemen het ‘kluis.’ Een kleine kamer met daarin alleen het hoognodige. Een Spartaans ex weeshuis-bed, wastafel, kastje en een piepklein bureautje. Dat is het. Meer is niet nodig. De flinterdunne schone lakens liggen klaar, ik maak mijn bed op. Het ronde raam heeft niet echt een functie, ik kijk uit op een witte muur. Mooi, een dromerig uitzicht kan ik niet als excuus gebruiken om uit mijn binnenwereld te treden. Daar waar ik van mijn opkomende gedachten woorden moet gaan breien. Ik ben hier gekomen om vorm te geven aan mijn boek. Geen afleidingen, maar een driedaagse onderdompeling in heilige creatie.

Rust, reinheid en regelmaat

De structuur en stiptheid doen me goed. Het is half zeven in de ochtend en na een verkwikkende douche wurm ik mij achter mijn kabouter-bureau om te schrijven. Een klein lampje aan. Verder is het donker en doodstil. De zusters zijn al vanaf zes uur in gebed. Heel in de verte hoor ik af en toe een flard van hun gezang. Heilzaam. Vredig.

Klokslag 8, 12 en 18 uur wordt het eten opgediend. Eenvoudige maaltijden, maar met liefde bereid. En dat vult meer dan de boterhammen met kaas. De middagmaaltijd is warm, net als in mijn kindertijd. Ook toen at ik elke dag gekookte aardappels, groente en een saus. De vis sla ik over. Het smaakt zalig, om dan maar in de term te blijven.

Om half negen ’s ochtend en ’s avonds mediteren we. Wierook, kussentjes, kaarsjes en het zachte, kabbelende Belgische accent van Joey. Zij leidt ons naar binnen, waar de schatten zomaar voor het oprapen liggen. Laat mij maar eeuwig daar binnen, denk ik soms. Maar dan komt mijn boek niet af.

De eerste dag ben ik nog aan het zoeken naar de structuur voor mijn boek. Een aantal besluiten heb ik genomen en daardoor kom ik steeds dichter bij mijn kern. Word ik blijer van het schrijven. Ik kieper het zakelijk schrijven gewoon overboord en maak er een ondernemersroman van. Proza is mijn passie, daar krijg ik energie van. Vloeiende zinnen bedenken van woorden die er toe doen. Dan aan elkaar rijgen tot een stevige ketting die de lezer graag draagt.

De hemel, oneindig blauw

Het leven is zo simpel. Schrijven, eten, mediteren, lezen en slapen. Dat is het. Terug naar de bron. Na één dag is de behoefte aan digitaliteit verdwenen. Ik sluit me af van alle input die dagelijks om mijn hoofd zoemt. Stoorzenders. Opgeslokt door de snelle buitenwereld zoemen mijn spaarzame levensuren zomaar voorbij. Hoe zonde. Elke minuut, elk uur wil ik bewust leven. Genieten van het kleine, de eenvoudige vanzelfsprekendheid. Hier is dat. De plek waar de dikke mist liefdevol plaats maakt voor nevel. En plots de zon tevoorschijn lacht. Waar af en toe donkere wolken voorbij suizen, ze lijken haast te hebben. Om plaats te maken voor de essentie: het allesomvattende niets: de hemel, oneindig blauw.

In dit klooster met al deze elementen als metafoor voor mijn zijn, komt de bewustwording in alle kracht en waarheid naar boven. Daar waar je op jezelf geworpen bent. Bij jezelf te rade gaat. En in deze context dan ook maar meteen met het hogere, het Universum. Daar zit ik op dit moment toch dicht bij.

20160312_104324_001       Een nieuw kader

De doorbraak voor mijn boek kwam op de tweede dag. Al geruime tijd sudderde er iets onder de oppervlakte. Ik kon er niet bij komen. Er miste iets essentieels, ik wist alleen nog niet wat. Knap irritant. Ik was nog niet tevreden en in mij knaagde de frustratie van het niet te pakken kunnen krijgen van die essentie. Het eerste gesprek met Joey gaf openingen. Een andere invalshoek. Een nieuw kader. Na het gesprek ging ik zitten en schrijven, schrijven, schrijven. De wolken dreven weg, maakten plaats voor de oneindige leegt. En vanuit die leegte was daar ineens de alchemie. Ik begon te gloeien, mijn hart begon te bonken. Een vurige energie kwam omhoog pruttelen. De onbewuste essentie kwam met horten en stoten naar boven drijven. Het was zo’n sterk gevoel, dat ik bijna knapte. Ik was niet meer te stoppen: de ene bliksemflits na de andere schoot door mijn lijf. Dit is wat een schrijver hoort te voelen. Nu weet ik waarom ik schrijf. En daar zijn nou even net geen woorden voor.

‘Dit is waar ik voor ga, mij houd je hier niet van af,’ begon ik bij het tweede gesprek met Joey toen ik bij haar naar binnen stapte. Ze glimlachte en zag mijn vastberaden doorbraak. ‘We gaan aan je flaptekst werken, want het boek is bijna af,’ antwoordde Joey, aangestoken door mijn niet meer te stoppen vuur.

Het begon met lood. Nu flinstert het goud aan de horizon.

Ze bekeek de opzet van mijn tekst, staarde een tijdje peinzend omhoog, toverde een extra woord tevoorschijn, husselde wat zinnen door elkaar en zie: daar was de flaptekst, op mijn lijf geschreven. Ook hier werd de alchemie van haar en mijn energie duidelijk. Het begon met lood. Nu flinstert het goud aan de horizon.

De zon schijnt op een soort geheimzinnige manier. Alsof ze iets in petto heeft. Het is de dag van mijn vertrek. Ik heb een paar gesprekken met andere schrijvers. Gesprekken die er toe doen: verrijkend, inspirerend. Ik ben het vertrek aan het rekken, merk ik. De snelle buitenwereld lonkt nog niet. Er is op dit moment maar één ding dat ik wil. Schrijven in een dromerige, stille wereld.

 

 

Gepubliceerd door

Marian

Ik luister graag naar de stilte. Wars van mode, merken en meelopen. Extreem dierenliefhebber. Vegetarisch. Yoga. Schrijven. Lezen. Reizen. Pionier. Inspirator. Mindfulness. Idealist. Ik vind niets vanzelfsprekend. Pas niet in het plaatje van de gewenste maatschappij. Trek graag mijn eigen plan, daarbij de kudde ontwijkend. Ik ben graag samen, maar heb alleenzijn nodig om alle ideeën een plaats te kunnen geven. Ik adem liever uit dan in. Ben altijd onderweg, soms in mijn hoofd, op zoek naar innerlijk avontuur. Soms fysiek, op weg naar nieuwe ervaringen en herinneringen. Inspiratie is mijn leven, reizen mijn thuiskomen. Mijn veiligheid is het onbekende. Ben altijd op zoek naar schoonheid. "A mind forever voyaging through strange seas of thought... Alone". Newton