Reisvluchten

Maagdelijk blanco

Het pijnlijke verlangen knaagt altijd. Naar plekken waar ik nog nooit geweest ben. Een heimelijkheid naar het onbekende. Het maagdelijke blanco vlak dat ik in ga vullen. Het onontdekte opslurpen als extra zuurstof om zich voor eeuwig in mijn DNA te nestelen.

Veiligheid en geborgenheid komt voort uit onze natuurlijke behoefte om gevaar van veraf te zien aankomen. Een soort schuilplaats waar we zelf niet makkelijk te zien zijn. Vroeger waren dit grotten, nu zijn het onze huizen. De geborgenheid en veiligheid in het huis maakt dat dit voor velen hun thuis is. Dit blijkt uit een onderzoek van Grant Hildebrand, een Amerikaanse architect.

Onbekende buitenlandse oorden zijn niet op de eerste plaats veilig of geborgen, lijkt mij. Hoe zit dat dan met die heimwee?  

Op weg naar heimwee

Vrienden vragen niet aan mij wanneer ik thuis ben. Ze vragen wanneer ik in Nederland ben. Zij weten dat mijn huis tijdelijk mijn baken is. De plek waar ik mijn koffer in- en uitpak. Waar ik een paar weken ben om te werken, naar school en familie te gaan en vrienden te ontvangen. Maar na een tijdje begint het te kriebelen. Zodra alles het toelaat –geld, werk, tijd- ga ik weer op reis. Mijn heimwee verdrijven.

De plekken waar ik verwelkomd wordt door goddelijke geuren, authentieke mensen, waanzinnige kleuren en de wildste landschappen. Het mooiste geluid op aarde, de rustgevende golfslag van de oceaan, alles voelt zo thuis. Mijn hartslag synchroniseert onmiddellijk met de in- en uithalen van de golven. De zee klopt, mijn hart golft.

Mijn hele jeugd gingen we op vakantie naar Ameland, zes weken lang. Ik herinner mij de piepende bolderkar waar ik met mijn broer en zus in zat, zielsgelukkig te zijn. Mijn vader trok het krakende onding moeizaam door het zand, ploegend en voorover gebogen met langzame passen. Richting zee. Elke dag. Toen was het nog iedere dag zomer. Ik droeg niets anders dan een te grote groene zwembroek die eerst mijn zus en daarna mijn broer hadden gedragen. De zee en het strand vergroeiden langzaam met mijn veiligheid en werd, jaar na jaar, mijn tweede thuis.

Reizen als spiegel

Is het een vlucht? Steeds naar het onbekende willen reizen? Een paar weken geleden vertrouwde een Australische dame mij het volgende toe: ‘I travel not to see sighs, but to know who I am.’ Reizen als spiegel. Ik ben mezelf inderdaad vele malen tegen gekomen. Ploeterend in de stortregen met mijn knalroze koffertje achter me aan, sjokkend langs een godverlaten spoorweg met niets aan de horizon. Huilend bellen naar mijn geduldige geliefde die mij weer troost met zijn vertrouwde stem. Ik had het nooit willen missen.

Als mijn drang om te reizen een vlucht is, waaraan zou ik dan willen ontsnappen? Aan de sleur van het leven? Zit daar de onrust? Wil ik alles uit mijn leven halen wat er in zit misschien? Vind ik het jammer om in een klein rondje te blijven cirkelen terwijl er een oceaan van onbekendheid ligt te lonken? Of wil ik mijn vaders wens waarmaken, die mij op zijn sterfbed toefluisterde dat hij nog zoveel van de wereld had willen zien. Hij was net vijftig, ik was zeventien jaar.

Smachten naar open armen

Ik stel mij voor dat ineens mijn huis er niet meer is. De stek waar ik altijd terug kan komen. Een comfortabel, veilig huis met een zacht bed, een warme douche, wasmachine en een gasfornuis. Waar ik mij omring met herinneringen aan verre landen, mijn thuishavens.

Ik stel mij voor dat ik moet vluchten. Dat ik geen keus heb.

Duizenden kilometers verderop, in een vreemd land, buiten mijn wil. Weggeschopt of –geschoten uit mijn huis, vluchten over vele grenzen. Angst overheerst. Angst voor onbekende oorden. Reizen tegen wil en dank. In bussen geduwd, kilometers lopen, zonder eten. Heimwee. Afwachten op wat er komen gaat. Een heimelijk verlangen naar het bekende. Op zoek naar een veilige, geborgen plek. Smachten naar open armen. Bidden voor empatische grenzen die zich openstellen. Want daarachter ligt het enige dat mij dan nog op de been houdt: hoop.

 

 

Gepubliceerd door

Marian

Ik luister graag naar de stilte. Wars van mode, merken en meelopen. Extreem dierenliefhebber. Vegetarisch. Yoga. Schrijven. Lezen. Reizen. Pionier. Inspirator. Mindfulness. Idealist. Ik vind niets vanzelfsprekend. Pas niet in het plaatje van de gewenste maatschappij. Trek graag mijn eigen plan, daarbij de kudde ontwijkend. Ik ben graag samen, maar heb alleenzijn nodig om alle ideeën een plaats te kunnen geven. Ik adem liever uit dan in. Ben altijd onderweg, soms in mijn hoofd, op zoek naar innerlijk avontuur. Soms fysiek, op weg naar nieuwe ervaringen en herinneringen. Inspiratie is mijn leven, reizen mijn thuiskomen. Mijn veiligheid is het onbekende. Ben altijd op zoek naar schoonheid. "A mind forever voyaging through strange seas of thought... Alone". Newton