Niets te doen is alles te zijn

Op dik twee uur met de veerboot vanaf Madeira ligt het eilandje Porto Santo. Hier is niets te doen. Er is één supermarkt en er zijn een paar terrasjes die pas open gaan wanneer de uitbater er zelf zin in heeft. Je hoeft geen Café Latte te bestellen, die hebben ze niet. Hooguit een café com leite. Koffie met een kwak melk.

Porto Santo heeft niets, het eiland vraagt je te Zijn. Het biedt haar zee aan om te reflecteren, het strand om je blote voeten te kussen en de duinen om te mijmeren. Haar weidsheid voor een bredere blik. De nachten om te dromen en de sterren te zien vallen.

Lees verder Niets te doen is alles te zijn

15 juni as: Ik nodig je uit om te schrijven vanuit stilte

‘Deze dag vertrouwt jouw pen dat wat er boven komt vanuit de stilte, het papier toe. Jij vertaalt jouw innerlijke wens van gevoel naar woorden.’

Ik nodig je uit voor een louterende dag vol verstilling en verwondering. Een dag om terug te komen bij jezelf. Een cadeau dat heelt en in balans brengt. Inzichten meegeeft. Zin om te beginnen aan dat wat je al zo lang hebt uitgesteld. Misschien is jouw kritische stem van ‘dat kan ik niet’ of ‘dat is er al’ na deze dag veranderd in jouw liefdevolle, daadkrachtige stem die weet dat niemand anders jij bent. Dat er maar één exemplaar bestaat van wat jij maakt, bedenkt of schrijft. Lees verder 15 juni as: Ik nodig je uit om te schrijven vanuit stilte

Hoe het onbekende langzaam verandert in vertrouwd, bekend, thuis.

Trots vist de meneer van het weggestopte winkeltje met een lepeltje een blakend zwarte olijf uit de glazen pot die op de toonbank prijkt: zijn nieuwste aanwinst, gisteren veroverd. Een stapel gloednieuwe olijven wiegt zachtjes heen en weer in het nat. Hij steekt me de lepel toe, ik moet echt deze olijf proeven. Hij kijkt me serieus aan en wacht. Oma zit roerloos op haar stoel tussen de voorraden aardappels en groente. Altijd. Soms vraag ik me af of ze überhaupt nog leeft als ik de winkel binnen kom, maar als ik wegga groet ze mij altijd met tien weesgegroetjes omdat ik bij haar familie mijn boodschappen koop. De katholieke inborst viert hoogtij, zo met de heilige kerstdagen voor en na de boeg.

Lees verder Hoe het onbekende langzaam verandert in vertrouwd, bekend, thuis.

Daar zitten we. Heel lang. Niets nodig.

Gisteren dwaalde ik rond de middag door een verlaten stukje Lissabon. Zo’n rustig uur met de restaurantjes vol druk gebarende locals en de braadgeuren kringelend uit de openstaande ramen.

Ineens doemde er een pleintje op, met een rijk bedeelde trap richting kerk. Onbekend, er was geen mens. Ik nam plaats op de trap en sloot mijn ogen. De zon scheen recht in mijn gezicht en prikte haar warmte dwars door mijn kleding. Onder mij de onbekende wijk, waar de stadse geluiden een symfonie van muzikale neveligheid vormden. De verre echo van een blaffende hond, de chauffeur die iets roept, wat kinderen die aan het spelen zijn. Heel af en toe is het per ongeluk stil. Doodstil. De combinatie van deze stilte, de plek en de zon doet mij herinneren aan waar het leven voor mij om draait.

Lees verder Daar zitten we. Heel lang. Niets nodig.

De eerste week Lissabon loutert, streelt en voedt mij en mijn boek.

Gisteravond laat dwaalde ik door krioelstraatjes van Alfama, een van de oudste wijken. De avondlucht was zacht en de sfeer als een sprookje met tintelende lichtjes, kerstversiering en de geur van de zee. Het was stil, donker en na elke bocht voltooide zich een nieuw schouwspel. De straatjes worden op deze avonduren in het bezit genomen door het poezenrijk en de honden doen ook nog een laatste ronde; stoïcijns neuzen ze het nieuws van de dag, routineus een poot omhoog hier en daar. Alle dieren zijn even vriendelijk en in voor een aai. Overal staan bakjes met brokjes en water langs de kant, aan dierenliefde geen gebrek.

Lees verder De eerste week Lissabon loutert, streelt en voedt mij en mijn boek.

2017. Dood, afscheid, vriendschap en de liefde. Een ode.

Vandaag precies drie maanden geleden overleed mijn moeder. En ja, het leven gaat door. Voor iedereen om me heen. Ook voor mij, maar dat is meer een gespleten doorgaan. Een deel wil niet mee met de onbelangrijkheid van het leven, met geld moeten verdienen en de eeuwige boodschappen doen. Dat deel wil wezenloos voor zich uit staren, troostchocola eten en barsten van zelfmedelijden. Lees verder 2017. Dood, afscheid, vriendschap en de liefde. Een ode.

De zinnen van Pablo

 

‘maar kou of vuur, water of brood voor allen,

niets mag de mensen onderling verdelen

dan zon of nacht, dan maan of korenaar.’

Dit zijn de laatste regels uit het gedicht ‘Sonnet XLII’ van Pablo Neruda, de Chileense dichter. Niet voor niets kreeg hij de Nobelprijs voor de literatuur. Zinnen die mijn hart doen samenballen als een vuist. Zo sterk, zo actueel. Dit gedicht, uit de bundel

‘100 liefdessonnetten’ is geschreven aan het einde van de jaren 50 van de vorige eeuw. Zijn woorden, gepassioneerd gevlochten tot zinnen, zijn de tijdloze parels die mijn leven verrijken. Woorden van troost in stroeve periodes, druppels van geluk ter inspiratie. Over elke emotionele staat van zijn legt hij een deken. Warm, zacht, soms zwaar of schurend, waar nodig.

En wat doe je als groot Neruda liefhebber? Je gaat op zoek naar zijn roots. En zo geschiedde. Ik vertrok naar Chili.
Lees verder De zinnen van Pablo

Poes Kees

Niets rustgevender dan een wandeling langs geluidloze graven. Op loopafstand van mijn huis ligt het Rooms Katholieke Kerkhof. Plechtige namen gebikt in grijzig steen. Deze middag benevelt een waterige zon het licht boven de schots en scheef gegroeide grafstenen. Treurwilgen op willekeurige plekken, waar de doden met mazzel onder de hangende takken eeuwig troost genieten. Er heerst een magische herfststilte. Zelfs de vogels lijken hun adem even in te houden. Lees verder Poes Kees